مزایا و معایب یکی از انواع تراورس

تراورسهای چوبی:

مزایا: این تراورسها قادر به مقاومت در برابر تکانها و لرزشهای ناشی از عبور بارهای سنگین می باشد، از این رو، سبب سر و صدای کمتر خط می گردد. این تراورسها با تمام انواع بالاست متناسب می باشد.

معایب: ولیکن این تراورسها در معرض خوردگی، پوسیدگی، حمله حشرات موذی، فرسایش محل پابندها، تاب برداشتن، ترک خوردگی، شکاف لبه ها (دو سر تراورس) و ... قرار می گیرند.

 

جدول مقایسه ای انواع تراورس

ردیف	مورد مقایسه	تراورس چوبی	تراورس فلزی	تراورس بتونی
1	نسبت هزینه هر تراورس	0.8	1	به طراحی بستگی دارد
2	عمر (سال)	12- 15 برای اشباع نشده و 25- 40 برای اشباع شده	35 - 50	40-60
3	وزن هر تراورس (kg)	70	75 - 90	180  -  250
4	هزینه نگهداری	ماکزیمم	مینیمم	متوسط
5	اقتصاد کلی	ارزان در هزینه اولیه و پر هزینه در بلندمدت	هزینه اولیه سنگین و ولی در بلندمدت ارزان	تحت بررسی می باشد
6	جابجایی (تحت شرایط سخت)	ممکن است شکسته شود	دچار شکستگی نمی شود	انواع بهبود یافته دچار  شکستگی نمی شود
7	اتصالات	نیاز به اتصالات کمتری دارد	نیاز به اتصالات بیشتری دارد	نیاز به اتصالات کمتری دارد
8	الاستیسیته	خوب	نه چندان مناسب	نه چندان مناسب
9	کارگذاری و تعویض	آسان	مشکل	از طریق نیروی کار مشکل و  از طریق ماشین آلات آسان
10	صلبیت و استحکام	ضعیف	بهتر از چوبی	بهترین به واسطه وزن سنگین
11	تناسب با خط	مناسب برای تقاطع ها، گذرگاهها، پلها، سوزنها، سکوها و محوطه ایستگاهها، خطوط درجه (1)؛ سرعت بالا و تناژ بالا	برای محدوده ایستگاهها و دپوها ، تونلهای مرطوب و روی پلهای فاقد بالاست مناسب نیست ولی برای مناطق پر پیچ و خم خوب است	مناسب در هر مکان خصوصا در خطوط پر پیچ و خم و برای بارهای سنگین
12	تناسب با مدار خط	بهترین	ناچیز و محدود	متوسط
13	ارزش ضایعات	خیلی کم	بیشترین	ناچیز یا صفر
14	گیج خط	عدم نگهداری مناسب گیج مربوطه	نگهداری مناسب گیج مربوطه	نگهداری مناسب گیج مربوطه در انواع بهبود یافته
15	نوسازی	آسان	مشکل	مشکل
16	تنظیم گیج و ترازبندی	مشکل	آسان	آسان
17	خزش ریل	گیره و مهارهای سنگین و به تعداد زیاد مورد نیاز است	مشکلی در نوع بستها و گیره ها وجود ندارد	به گیره و مهارها نیازی نیست
18	سر و صدا حین بهره برداری	کم	زیاد	متوسط

انواع تراورس

دال بتونی

خط با دال بتونی دارای این برتری است که مقاومت جانبی بسیار مطلوب و سرعتهای بسیار زیاد را تامین می کند. هزینه نگهداری آن، خیلی کم، ولی هزینه ساختش زیاد می باشد. استفاده از این روش، صرفا به محلهایی که بستری با کیفیت خوب دارند محدود می گردد. این خط در تونلها نیز مورد توجه می باشد، زیرا کاهش ارتفاع تونل (حدود 25 سانتی متر) و حذف نگهداری را به همراه دارد. در صورت استفاده از این روش، برای کاهش سختی خط، بایستی زیر ریل از بالشتکهای لاستیکی با ضخامت مناسب استفاده نمود. 

پروژه کارآموزی

قابل توجه اساتید محترم و دانشجویان رشته های صنایع و رشته های مهندسی راه آهن

بدین وسیله شرکت پویش صنعت ریلی آمادگی خود را جهت قبول کارآموز در رشته های صنایع و رشته های مرتبط با صنایع ریلی در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد اعلام می دارد.
دانشجویان علاقه مند می توانند با ارسال مشخصات خود به ایمیل این شرکت، وقت ملاقات دریافت نمایند.

تذکر:
- وقت ملاقات جهت کارآموزی تنها از طریق ایمیل قابل دریافت است
- مشخصات شامل: نام - نام خانوادگی - سن - مقطع ، محل و رشته تحصیلی - تعداد واحد گذرانده شده و علاقه مندیهای شخصی می باشد.

همچنین اساتید محترم دانشگاه جهت ارسال دانشجوی کارآموز با موضوع مشخص می توانند با ایمیل و تلفنهای این شرکت هماهنگی های لازم را بعمل آورند.

[e-mail]

مسئول واحد پذیرش
نساء شاهین

 

انواع تراورس

تراورسهای بتونی

مهمترین اشکال اصلی تراورسهای بتونی به صورت تراورس منوبلوک، دی بلوک و تراورس مفصلی می باشد. تراورسهای بتونی به صورت تنیده شده و یا بدون مواد ترکیبی تولید می شوند. تراورسهای دی بلوک عموما از بلوکهای ضد ترکی که توسط میله های فولادی به هم متصلند ساخته می شوند.

 ویژگی های عمومی تراورس بتنی

ویژگی	تراورس پیش تنیده یک تکه	تراورس بتونی مسلح دو بلوکی	واحد
طول کل تراورس	2600-2400	2600-2200	(mm)
عرض کف تراورس	290-240	300-260	(mm)
عرض رویه تراورس	250-220	250-220	(mm)
ارتفاع تراورس	220-150	280-210	(mm)
طول هر تکه	-	900-700	(mm)
شیب نشیمنگاه ریل	1 به 20	1 به 20	(mm)
وزن کل تراورس	280-260	180-160	(kg)

 تراورسهای بتونی دو بلوکی U-31 (با وزن kg180) که در خطوط UIC 3,4,5 بکار می رود، قادر است سرعتهای تا km/s 200 برای بارمحوری 19 تا 22 تن و سرعتهای تا km/s 220 برای بار محوری تا 17 تن را تحقق بخشد. در خطوطی که بارهای سنگین تر را حمل می کند یا سرعتهای بیشتر از km/s 200 را دارا می باشد، از نوع  U-41(با وزن kg260) استفاده می گردد.

انواع تراورس

تراورسهای فلزی

تراورس فولادی یک نوع پروفیل نورد شده است. ساخت و کاربرد هرگونه تراورس فلزی با ویژگی های هندسی و مکانیکی ویژه یا جدید با توجیه فنی و اقتصادی آن و رعایت مدارک UIC یا معادل آن مجاز است. طول هر تراورس فلزی باید بین 2.5 تا 2.6 متر ، وزن آن بین 75 تا 90 کیلوگرم و ضخامت آن بین 10 تا 16 میلی متر باشد. ابعاد مقطع تراورس فلزی باید طوری انتخاب شود که مقاومت کافی در برابر نیروهای داخلی داشته باشد و پایداری طولی و عرضی خط را حفظ کند.

ساخت و تولید تراورس های فلزی باید با دقت کافی و با رعایت مشخصات فنی خاصی صورت گیرد. عملیات مربوط به ایجاد سوراخ در تراورس نیز بایستی با دقت زیادی صورت گیرد. رواداری ابعاد سوراخ ها نباید بیش از 0.5 میلی متر باشد و فاصله سوراخ های مربوط به یک ریل نیز باید با رواداری 0.75 میلی متر ایجاد شود. رواداری مربوط به ضخامت تراورس فولادی در حد 1+ و 0.5- میلیمتر مجاز است. رواداری عرض در حد 4 میلی متر ، رواداری ارتفاع مقطع تا 3 میلی متر و رواداری طول تراورس تا 25 میلی متر مجازاست.

انواع تراورس

تراورسهای چوبی

 این تراورسها از بابت اینکه اغلب الزامات یک تراورس ایده آل را دارا می باشند، به عنوان بهترین تلقی می گردند. عمر تراورسهای چوبی به قابلیتشان مقاومتشان در برابر؛ خوردگی، پوسیدگی، ترک خوردگی، حمله حشرات موذی (مورچه و موریانه)، و کیفیت چوب مصرفی بستگی دارد.

به منظور محافظت و افزایش طول عمر تراورسها، از موادی مانند روغن و یا قطران زغالسنگ برای اشباع تراورسها استفاده می شود.

تراورسهای از جنس راش و بلوط که در شمار چوبهای سخت قرار دارند معمولا در محورهای با بار زیاد، در قوسهای با شعاع کوچک، در شیبهای بیش از 5 در 1000 ، در تونلها، در قطعه خطهایی که تراکم جریان وجود دارد و در گذرگاههای همسطح و در خطوط سکوی قطار بکار گرفته می شوند. تراورسهای از جنس صنوبر و کاج که جزء چوبهای نرم محسوب می شوند، مقاومت بیشتری در برابر خوردگی و فساد دارند ولی مقاومتشان در مواردی مانند تعریض خط و لقی سوراخ پیچ پابند پایین تر از چوبهای سخت می باشد. همچنین به خوبی تراورسهای ساخته شده از چوب سخت، وظیفه انتقال بار به لایه های دانه ای بالاست را انجام نمی دهند. تراورسهای ساخته شده از چوب نرم مهمولا برای پلها پیشنهاد می گردد.

مطالبی در مورد ریل

نیمرخ های متفاوت ریل

نیمرخ های متداول در راه آهن بر سه نوعند: پایه دار ، لبه دار و دو قارچی .

نیمرخ لبه دار را می توان در داخل سواره روها برای خطوط تراموای و به ویژه در بنادر کار گذاشت.

نیمرخ پایه دار

در نیمرخ پایه دار قارچ با عرض 65 تا 72 میلیمتر مناسب است . عرض بیشتر باعث توزیع نادرست فلز در نیمرخ ریل می شود.

ارتفاع همیشه یک مقدار ساییدگی قایم کافی را تضمین می کند، زیرا این ساییدگی کم است و در حدود یک میلیمتر برای عبور 80 میلیون تن بار یعنی در حدود 100 هزار قطار است. ارتفاعی را که معمولاً برای قارچ در نظر می گیرند (در حدود 50 میلیمتر) جوابگوی لزوم یک تعادل مناسب بین جرم های قارچ و پایه هست و تغییر شکل های ناشی از تنش های داخلی پس از سرد شدن بعد از نورد را کاهش می دهد. در تونل ها که فرسایش در اثر زنگ زدگی به ارقام خیلی بزرگتری می رسند، نیمرخ های تقویت شده ای که ارتفاع آن ها 10 میلیمتر از نیمرخ های عادی بیشتر است بکار می برند . راه آهن فرانسه در تونل ها نیمرخ ها نیمرخ 55 کیلوگرمی بکار می برد. ریل به طور مایل روی تراورس ها نصب می شود و تمایل آن نسبت به امتداد قایم برابر 20/1 است.

زاویه لبه طوقه با خط افقی باید در حدود 60 درجه باشد. زیرا در چگونگی توزیع تنش های ناشی از تماس دینامیکی چرخ و ریل تاثیرمی گذارد. اما در اثر ساییدگی ریل ، شعاع سطح چرخش خیلی زود به 300 میلیمتر تثبیت می گردد.

ضخامت مناسب برای جان ریل برابر با 15 میلیمتر برای نیمرخ های جدید و کمی بیشتر برای نیمرخ های مخصوصی که در تونل ها بکار می روند .

 

 

مطالبی در مورد ریل

ریل

ریلها از گران قیمت ترین مصالح مورد استفاده در ساخت راه آهن می باشند که هدف اصلی استفاده از آنها را میتوان به صورت زیر بیان نمود:

-         انتقال وزن قطار به تراورسها

-         ایجاد سطح حرکتی مسطح برای قطار

-         هدایت بانداژ چرخ

از عوامل مهم مشخص کننده ریل، جدا از شکل آن، وزن آن در یک متر طول و اینرسی قائم آن است. برای افزایش این اینرسی سعی می کنند که وزن ریل را زیاد کنند و معمولاً این امر منجر به نیمرخهای با ارتفاع نسبتاً زیاد می شود. با انجام این عمل، می توان بار محوری را افزایش داده و هزینه های نگهداری خط را کاهش داد. علاوه بر این ترافیک عبوری نیز در تعیین نوع ریل موثر است.

مقدار کل فلز محتوی در نیمرخ عرضی ریل باید طوری محاسبه شود که پس از خراب شدن سطح چرخش ریل، فرسودگی جان و پایه آن هم در اثر زنگ زدگی و ساییدگی به حداکثر مجاز رسیده باشد. بنابراین برحسب اینکه راه آهن در منطقه ای با هوای خشک و ترافیک سنگین و یا با هوای مرطوب و ترافیک سبک احداث شود باید ریلهای متفاوتی انتخاب نمود. به عنوان مثال در تونلها به علت امکان زنگ زدگی بیشتر بایستی از ریلهای تقویت شده استفاده نمود.

مطالبی در خصوص بالاست

نکاتی پیرامون جنس بالاست

اگر بالاست از سنگ شکسته تهیه شده باشد، خصوصیات آن بیشتر مربوط به سنگی است که برای تهیه آن بکار رفته است، سنگهای آذری، متراکم و فاقد خلل و فرج بوده واز یخ زدگی مصون می مانند و در برابر عوامل جوی پایداری خوبی دارند مانند: پرفیر، گرانیت، بازالت، دیوریت و گنیس. سنگهای رسوبی در امتداد لایه های رسوبی شکاف بر می دارند ولی با این وجود سنگهای سیلیسی نظیر سنگهای ماسه ای و کوارتزیت در برابر عوامل جوی خوب پایداری می کنند. سنگهای آهکی به علت قابلیت انحلال و وفور رگه ها متلاشی می شوند ولی از سنگهای آهکی سخت بالاست خوبی حاصل می شود. سنگهای شیستی پس از متلاشی شدن خاک رس تولید می کنند و به هیچ وجه برای تهیه بالاست مناسب نیستند.

مطالبی در خصوص بالاست

برخی از ویژگیهای بالاست به صورت زیر قابل توصیف است:

-         خیلی درشت دانه نباشد تا بتوان راه را به اندازه لازم بالا آورد و در کوبیدن بالاست با مشکل مواجه نشد. (معمولاً بین 20 تا 60 میلیمتر)

-         عاری از خاک رس باشد زیرا باران قالبهای رسی را شل می کند و بالاست ریزی به هم می خورد.

-         قابل نفوذ و بنابراین عاری از خاک باشد چون در غیر این صورت آب در آن می ماند و بالاست و قشر زیربنا را شل می کند و باعث خرابی تراورسها می شود.

-         از دانه های با گوشه تیز تشکیل شده باشد زیرا سنگریزه های گرد شده به آسانی تحکیم پیدا نمی کنند و در برابر تغییر مکان راه مقاومت زیادی ندارند.

-         اگر دانه های بالاست کاملاً نفوذناپذیر نباشند، آب جذب کرده و در اثر یخ زدن خرد میشوند، همچنین ادامه رطوبت در آنها باعث خرابی تراورسها و روییدن گیاهان در طول خط می گردد.

-         برای بدست آوردن حداکثر قابلیت نفوذ دانه ها باید اندازه های یکسان داشته باشند، چرا که دانه های کوچکتر فواصل بین دانه های بزرگتر را پر می کنند و نفوذپذیری آن را کاهش خواهند داد.

مطالبی در خصوص بالاست

 

مواد بکار رفته در بالاست

مواد بکار رفته در بالاست عمدتاْ شامل:

-         شن یا ماسه ناخالص رودخانه یا حاصل از سنگ شکن

-         خرده سنگ شکسته، گرانیتی، سیلیسی یا آهکی (در مورد سنگ آهکی لازم به ذکر است که باید سخت بوده و آب جذب نکند.

-         سنگریزه که بایستی 80 درصد آنها شکسته باشد.

-         سرباره کوره بلند آهن گدازی.

       

مطالبی در خصوص بالاست

شانه بالاست

شانه بالاست معمولاً به قسمتی از بالاست فوقانی که بین انتهای تراورسها و شروع شیب بالاست قرار گرفته است گفته می شود. طبق دستورالعمل AREMA شانه بالاست در مقاطع مستقیم و قوسی عرضی نبایستی کمتر از 30 سانتیمتر باشد.

با افزایش روزافزون استفاده از خطوط ریل پیوسته CWR راه آهنهای دنیا برای مقابله با کمانش خط، راه حل افزایش سختی جانبی خطوط را با استفاده از افزایش عرض شانه بالاست بکار گرفتند. تا جایی که امروزه عرض کمتر از 30 سانتیمتر کمتر به چشم می خورد.