نیمرخ های متفاوت ریل

نیمرخ های متداول در راه آهن بر سه نوعند: پایه دار ، لبه دار و دو قارچی .

نیمرخ لبه دار را می توان در داخل سواره روها برای خطوط تراموای و به ویژه در بنادر کار گذاشت.

نیمرخ پایه دار

در نیمرخ پایه دار قارچ با عرض 65 تا 72 میلیمتر مناسب است . عرض بیشتر باعث توزیع نادرست فلز در نیمرخ ریل می شود.

ارتفاع همیشه یک مقدار ساییدگی قایم کافی را تضمین می کند، زیرا این ساییدگی کم است و در حدود یک میلیمتر برای عبور 80 میلیون تن بار یعنی در حدود 100 هزار قطار است. ارتفاعی را که معمولاً برای قارچ در نظر می گیرند (در حدود 50 میلیمتر) جوابگوی لزوم یک تعادل مناسب بین جرم های قارچ و پایه هست و تغییر شکل های ناشی از تنش های داخلی پس از سرد شدن بعد از نورد را کاهش می دهد. در تونل ها که فرسایش در اثر زنگ زدگی به ارقام خیلی بزرگتری می رسند، نیمرخ های تقویت شده ای که ارتفاع آن ها 10 میلیمتر از نیمرخ های عادی بیشتر است بکار می برند . راه آهن فرانسه در تونل ها نیمرخ ها نیمرخ 55 کیلوگرمی بکار می برد. ریل به طور مایل روی تراورس ها نصب می شود و تمایل آن نسبت به امتداد قایم برابر 20/1 است.

زاویه لبه طوقه با خط افقی باید در حدود 60 درجه باشد. زیرا در چگونگی توزیع تنش های ناشی از تماس دینامیکی چرخ و ریل تاثیرمی گذارد. اما در اثر ساییدگی ریل ، شعاع سطح چرخش خیلی زود به 300 میلیمتر تثبیت می گردد.

ضخامت مناسب برای جان ریل برابر با 15 میلیمتر برای نیمرخ های جدید و کمی بیشتر برای نیمرخ های مخصوصی که در تونل ها بکار می روند .